Godzina 19:28 dnia 25.10.2014. Imieniny obchodzą: Inga, Daria, Sambor

JEZUS JEST PANEM

1. Imię Boga w Historii Przymierza „Pan"

Imię Boga „Pan" występuje w Piśmie Świętym bardzo często, w zależności od tłumaczenia. W Biblii Tysiąclecia ok. 6500 razy.

a. Bóg w Starym Testamencie przemawia: „Ja jestem Pan, Bóg wasz!" (zob. Kpł 18, 30; 19,3. 4.10. 25. 36) Z ust psalmistów płynie modlitwa: „Chwalcie Pana nad panami!" (Ps 136, 3). W liturgii Starego Przymierza Pan to Adonai (po aramajsku), Kyrios (po grecku). Słowa te gramatycznie oznaczają absolutną władzę, władzę na każdym miejscu i nad całym stworzeniem: „Tyś jest Panem moim; nie ma dla mnie dobra poza Tobą." (Ps 16,2)

b. W Nowym Testamencie Jezus ma władzę jak Pan (450 razy). Już w zwiastowaniu pada zapowiedź:

„Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca." (Łk 1,32-33)

Sam Jezus to potwierdzi:„Wy Mnie nazywacie »Nauczycielem« i »Panem« i dobrze mówicie, bo nim jestem." (J 13, 13) W mowach Jezus utożsamia się z Ojcem: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca [...] Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie." (J14,9-10), „Ja i Ojciec jedno jesteśmy" (J10,30).

Ewangelista zaświadcza, że Jezus: „Uczył jak ten, który ma władzę" (Mt 7,29), „ma władzę odpuszczania grzechów" (Mk 2, 10), „Z mocą rozkazywał duchom nieczystym" (Łk 4,36). Udziela tej władzy apostołom, uczniom i wszystkim wierzącym. Na końcu oświadcza: „Dana Mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi." (Mt 28, 18) Jezus głosi Królestwo, ewangelię Królestwa, przypowieści o Królestwie. Pytany urzędowo przez Piłata: „Ty jesteś królem żydowskim?" oświadcza: „Tak, Ja Nim jestem" (Łk23,3).

W Biblii rozlega się też wołanie: „Maranatha" (1 Kor 16,22) i „Amen. Przyjdź, Panie Jezu!" (Ap 22, 20). Pan wszystkich ludzi, nawet nieprzyjaciół, to tytuł boski j i królewski, teraz i na wieczność.

2. Potęga Imienia Jezus

Imię w Biblii jest nierozłączne z osobą. Oznacza charakter, głębię osoby. Imiona Mesjasza: Jezus, Emmanuel, Chrystus, Syn Boży, Syn Człowieczy, Pan.

a. Jezus sam mówi o roli, mocy i potędze swego Imienia: • „W imię Moje złe duchy będą wyrzucać." (Mk 16, 17; por. Mk 9, 38 i n; Łk9,49in.)

  • „Bo gdzie są dwaj, albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich." (Mt 18,20)
  • „I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje." (Mt 18,5)
  • „I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry [...] stokroć ryle otrzyma i życie wieczne odziedziczy." (Mt 19,29);
  • „Wtedy wydadzą was na udrękę[...]z powodu mego imienia."(Mt24,9)
  • „Z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich." (Łk21,12.17)
  • „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom." (Łk 24,46-47)

W czasie mowy pożegnalnej Jezus wiąże bogate obietnice ze swoim Imieniem: „O cokolwiek prosić będziecie w imię moje" - Ja uczynię, Ojciec uczyni (zob. J14,13.14.26; 15,16.21; 16,23.24.26) „Abyście wierząc mieli życie w imię Jego." (J 20,31)

b. Apostołowie podjęli to nauczanie Chrystusa. Stąd głoszą Jezusa Chrystusa. Uzdrawiają chromego od urodzenia: „W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!" (Dz 3, 6) i wyjaśniają: „I przez wiarę w Jego imię temu człowiekowi, którego widzicie i którego znacie, imię to przywróciło siły." (Dz 4, 16). Na pytanie sanhedrynu „Czyją mocą albo w czyim imieniu uczyniliście to?", Piotr wyjaśnia:

„»Niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa [...] człowiek stanął przed wami zdrowy [...] I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni. « [...] zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa." (Dz 4,5-18; 5,40)

Apostołowie ubiczowani cieszą się, że stali się „godni cierpieć dla imienia [Jezusa]" (Dz 5,41) Kościół Jerozolimski modli się o głoszenie słowa Bożego i czynienie cudów „przez Imię świętego Sługi Twego, Jezusa." (Dz 4,30)

W Kościele pierwotnym wszystko dzieje się w „Imię Jezusa Chrystusa" -głoszenie, uzdrowienia, wypędzanie złych duchów - „aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze" (Rz 1,5).

3. Jezus jest Panem

Imię Jezusa ma taką moc, gdyż „Jezus jest Panem".

Paweł wyjaśnia, że ewangelizacja - „to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu uwierzysz [...] osiągniesz zbawienie. [...] Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony." (Rzl0,8.13)

Pisma apostolskie potwierdzają, że we wczesnym chrześcijaństwie wszystko dzieje się „w Imię Jezusa jako Pana". Paweł potwierdza wiarę pierwszych chrześcijan i swoją drogę: „Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas - jako sługi wasze przez Jezusa" (2 Kor 4, 5) Panu Jezusowi oddaje swoje cierpienia, dla Niego cierpi, (por. 2 Kor 4, 8; 11, 23- 33; 12, 7-11). Ukazuje Jezusa jako posłusznego Sługę Pańskiego, dzięki czemu - „Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM ku chwale Boga Ojca." (Flp 2,9-11)

Pierwotne chrześcijaństwo buduje swoją wiarę na Jezusie jako Panu: „Jak więc przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak w Nim postępujcie: zapuśćcie w Niego korzenie i na Nim dalej budujcie, i umacniajcie się w wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności." (Kol 2,6-7)

„I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko [czyńcie] w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego." (Kol 3,17)

„Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie jak dla Pana, a nie dla ludzi, świadomi, że od Pana otrzymacie dziedzictwo [wiekuiste] jako zapłatę. Służcie Chrystusowi jako Panu!" (Kol 4,23-24)

„Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich." (Ef4,5)

„Teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości! [...] Badajcie co jest miłe Panu [...] usiłujcie zrozumieć, co jest wolą Pana [...] wysławiając Pana w waszych sercach. Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa" (Ef5,8.10.17.19-20)

„W końcu bądźcie mocni w Panu siłą Jego potęgi." (Ef 6,10)

„Radujcie się w Panu! [...] Wszystko uznaje za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa jako Pana mojego." (Flp3,1.8)

„Radujcie sięwPanu; [...] Panjest blisko!" (Flp4,4.5)

4. Wola Pana

a. Dla Jezusa jest to wola Ojca, On: „Szuka woli Ojca." (J 5,30) „Przyszedł pełnić wolę Ojca." (J 6,38) „Czyni zawsze wolę Ojca." (J 8,29) Sam Jezus mówi:

„Moim pokarmem jest pełnić wolę Ojca." (J 4,34) Syn Boży niesie słowa:

„Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o Mnie, abym spełniał wolę TwojąBoże." (Hbr 10,7.9, por. Ps 40,7n.)

W Getsemani woła: „Abba, Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ten kielich ode Mnie! Lecz nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty [niech się stanie]!" (Mkl4,36;Łk22,42; Mt26,39)

b. Dla uczniów Jezusa jest to wola Ojca i wola samego Jezusa. Przekazuje On modlitwę: „Ojcze nasz, [...] niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie!" (Mt6,10).

Przestrzega:

„Nie każdy, kto Mi mówi: »Panie, Panie!«, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę moj ego Oj ca, który jest w niebie." (Mt 7,21) Wolę Oj ca każe stawiać ponad własną matkę i rodzinę:

„Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą imatką" (Mtl2,50;Mk3,35;.Łk8,21) Wola Boża jest ponad wszystko:

  • „Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki" (1J 2,17)
  • „Taka jest bowiem wola Boża, którą objawiono wam od początku, abyście się wzajemnie miłowali." (1J 3,11)

W Hymnie Apokalipsy czytamy:

„Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, boś Ty stworzył wszystko, a dzięki Twej woli istniało i zostało stworzone." (Ap 4,11)

c. Wola Pana to wola Stwórcy, wola Ojca, to także wola Syna Jednorodzonego. Jezus nie tylko mówi, jak bardzo pragnie jąwypełnić, ale podejmuje się tego radykalnie:

„Uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci  i to śmierci krzyżowej" (Flp2,8)

Do radykalizmu i kategoryczności wzywa swoich uczniów, zapraszając do męstwa, do miłości ponad wszystko, do wyrzeczeń, do wzięcia swego krzyża i pójścia za Nim, aż do utraty życia. „Kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je." (Mt 10,39)

Z woli Ojca Jezus to „błogosławiony i jedyny Władca. Król królujących i Pan panujących, jedyny, mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną [...] Jemu cześć i moc wiekuista! Amen." (1 Tm 15-16) W niebie ukazany jest jako Baranek zwyciężający Bestię, „bo Panem jest panów i Królem królów, a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni" (Ap 17,14). Jezus „Wierny i Prawdziwy", „Słowo Boga", „A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: KRÓL KRÓLÓW I PAN PANÓW" (Ap 19, 11. 13. 16). Za posłuszeństwo swej woli Bóg Ojciec „Go ponad wszystko wywyższył i darował Mu Imię ponad wszelkie imię" - PAN (Flp 2,9).

Jezus zaś zapewnia wierzących Jego słowu, przyjmujących Jego wolę w słowie: „Błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi" (Łk 7, 23) oraz składa obietnicę wezwanie: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!" (Mt 25,34).

5. Przyjęcie Jezusa jako Pana

Św. Paweł przekazuje nam najstarsze wyznanie wiary chrześcijan: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz [...] osiągniesz zbawienie" (Rz 10,9). Jest to wyznanie wiary w Jezusa i przyjęcie sercem Jego programu. Paweł zwraca się do każdego indywidualnie: jeśli ty ustami swoimi wyznasz, jeśli ty w sercu swoim uwierzysz...

„Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego będzie zbawiony"

(Rzl0,13,por.J13,5).

  • Kiedyś Bóg zwracał się tak wyłącznie do narodu wybranego (zob. Pwt9,4; 30,12-14), a teraz, po zmartwychwstaniu Chrystusa: „Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich, którzy Go wzywają" (Rz 10,12-13).

Słowo Boże trwa na wieki, jest aktualne dzisiaj. Stąd wezwanie do osobistego przyjmowania Jezusa za Pana: „Jezus jest moim Panem!". Chodzi o uznanie i przyjęcie Jezusa za Króla i Pana mego życia - mego myślenia, woli, serca, uczuć, sumienia, zdolności, wykształcenia, umiejętności, zawodu, ciała, czasu, wszystkiego. Nie należę już do siebie, nie rozporządzam sobą, wszystko oddaję Jezusowi Panu mojemu. Św. Paweł zwierza się ze swego doświadczenia wiary:

„Wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę... ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaje to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim." (Flp 7-9)

To stała konsekwencja pójścia drogą wiary.

Za przyjęciem Jezusa za Pana idzie stałe pytanie: czego oczekujesz ode mnie, jakie masz plany wobec mnie, jak mam rozwiązać problemy życiowe, jaka jest Twoja wola względem mnie? Na to pytanie - jednoznaczna odpowiedź słowem i życiem.

Oznacza to:

  • postawienie Chrystusa ponad wszystko, ważniejszym niż wszyscy ludzie, niż wszystkie rzeczy;
  • ustawienie według Jego woli życia osobistego, małżeńskiego, rodzinnego, zawodowego, społecznego;
  • przyjęcie Jezusa za Pana na stałe, w każdym okresie życia: w młodości, w wieku dojrzałym, w jesieni życia, prywatnie i publicznie;
  • przyjęcie - jeśli taka jest Jego wola - powołania do bezpośredniej służby Bożej w kapłaństwie, w życiu konsekrowanym, w oddaleniu od rodziny, a nawet złożenia najwyższego świadectwa, a więc z radykalizmem;
  • wzrastanie, zakorzenienie w Jezusie, w Jego Słowie, darach, drodze, życiu:

„I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko [czyńcie] w imię Pana Jezusa," (Kol 3,17)

6. Pomoc Ducha Świętego

Paweł przekazuje nam doświadczenie wczesnochrześcijańskie: „Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Jezus jest Panem." (1 Kor 12,3 b)

Nie wystarczą własne siły naturalne, czysta decyzja umysłu i woli. Przyjęcie Słowa Bożego, woli Bożej, pójście w Imię Jezusa Chrystusa, uznawanie Go za Pana wymaga przyjęcia współdziałania samego Ducha Świętego, a więc przyjęcie „prawa Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie" (Rz 8, 2). „Duch przychodzi z pomocą naszej słabości", tak, że nikt i nic „nie może nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym" (por. Rz 8, 26. 39). Duch Święty uzdalnia nas, do zginania kolana na Imię Jezus i wyznawania, że „Jezus Chrystus Jest Panem" (por. Flp 2, 10-11), dzięki czemu w naszym życiu dzieje się wszystko „przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie". Razem z całym Kościołem wołamy: „Tylko Tyś jest Święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy Jezu Chryste z Duchem Świętym ku chwale Boga Ojca".